Η νέα δουλειά των ποιοτικότατων εδώ και πολλά χρόνια Mother of Millions με τον μονόγραμμο (sic) τίτλο «Τ» κυκλοφορεί ήδη εκεί έξω και καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι αυτό συνέβη Σεπτέμβριο. Προσωπικά, έχω ταυτίσει αυτόν τον μήνα στη ζωή μου με ιδιαίτερα συναισθήματα, όπως αυτά, που προκαλεί η λήξη τού καλοκαιριού, οι αποχαιρετισμοί φίλων αγαπημένων, που γυρνάνε στα μόνιμα μέρη τους, η έναρξη σχολείων, η σύνοψη αναμνήσεων από γνωριμίες ακόμα και συναισθηματικές, που έμειναν να αναπολούν τον ψεύτη Αύγουστο.

Λοιπόν, ο δίσκος αυτός για κάποιον λόγο εσωτερικής φόρτισης και εποχιακής νοσταλγίας, με έχει κάνει να τον ακούω και να αισθάνομαι τους ανθρώπους και τα αποτυπώματά τους να πέφτουν εντός μου, όπως τα νωπά φθινοπωρινά φύλλα. Με ωθεί να αναλογίζομαι βαθύτερα τις σχέσεις, τα νοήματα, τα αγγίγματα, τον «πόνο των ανθρώπων και των πραγμάτων», όπως θα έλεγε και ο Κώστας Καρυωτάκης.

Η αναφορά στον σπουδαίο ποιητή δεν γίνεται τυχαία, αφού το «Τ» είναι γεμάτο με ποίηση και στην κυριολεκτική της μορφή, ως απαγγελία στίχων ανά διαστήματα κορυφαίων μορφών τού πνεύματος, όπως ο Ρίτσος. Μαζί με την ποίηση, η κινηματογραφική αίσθηση είναι εξίσου διάχυτη και σε αυτό παίζουν καθοριστικό ρόλο οι χορωδιακές φωνές της Σοφίας Καμινά, της Αντωνίας Μαυρονικόλα αλλά και της Emi Path, που πάνε το έργο σε άλλο επίπεδο αισθητηριακά. Να κάνω μια εξαίρεση ειδικά για την Emi, που την είδα ζωντανά τον περασμένο Μάρτιο στα Γιάννενα με το Παιδί Τραύμα και απόλαυσα τη σκηνική της παρουσία, τόσο στα synth, όσο και στα φωνητικά.

Μιας και μιλάμε για φωνές, να πω για μια ακόμα φορά ότι ο Γιώργος Προκοπίου διαθέτει τη με διαφορά καλύτερη φωνή αγγλικής προφοράς Έλληνα τραγουδιστή και δεν μιλάω μόνο τεχνικά αλλά και συναισθηματικά. Ο άνθρωπος είναι ένα όργανο μόνος του, το λαρύγγι του σε αρπάζει και σε ταξιδεύει, σε αναστατώνει, σε καταβάλλει, σε κάνει όσα γουστάρει. Μεγάλο ταλέντο και παίζει μεγάλη μπάλα ιδίως στις live εμφανίσεις της μπάντας, που εκεί σε θέλω, μάγκα μου!

Η θεματολογία στο «Τ» έχει να κάνει με τον πόλεμο, τις πληγές του, τα δεινά, που η ανθρωπότητα βιώνει διαχρονικά με τις μάχες, όμως, υποκειμενικά έλαβα σινιάλα ότι αυτή η πολεμική ρητορική στο άλμπουμ είναι το όχημα για να αναλογιστούμε όχι μόνο πολέμους με τανκ και βόμβες αλλά για αναμετρήσεις, που βιώνουμε με τα μέσα μας, με τις εσωτερικές μας συγκρούσεις, τις ματαιώσεις, τις διαψεύσεις, τις εξάρσεις, τις αναγεννήσεις μετά από τη φθορά μας.

Ο κιθαρίστας Κώστας Κωνσταντινίδης πυροβολεί ακατάπαυστα συνθετικές προτάσεις αλλά και στιχάρες, αποδεικνύοντας ότι αποτελεί τον ιδεολογικό πυρήνα αυτής της σπουδαίας μπάντας. Κομματάρες όπως το «The War», «The Innocent», «The Ascent», «The One», «The Sun» συμπυκνώνουν σχεδόν όλες τις εποχές των MoM και ξεδιπλώνουν ιδέες για όλα τα γούστα. Μοντέρνο, ρυθμικό prog, με post ατμοσφαιρικότητα επιπέδου Long Distance Calling, ηχητική προσωπικότητα, παραγωγή με ψυχή και όχι «αποστειρωμένη», πλήκτρα, που κλείνουν το ματάκι στους Leprous, τρυφερές «μπρουταλιές» σε σημεία παραπομπών στους Amenra, κοπανήματα στο rhythm section σχολής Katatonia – The Great Cold Distance και τι άλλο να ζητήσει κανείς δηλαδή από ένα συγκρότημα, για να του πει ΕΥΓΕ για την αφοσίωση και την προσπάθεια αλλά και το τελικό αποτέλεσμα μέσα από τις πολυποίκιλες επιρροές του.

Το «Τ» με συγκινεί, με ξεσηκώνει, με εμπνέει, με κάνει να νοσταλγώ φωνές και αισθήσεις, με μεταφέρει συναισθηματικά στη στιγμή εκείνη, όταν έχω απέναντί μου τα μάτια από την ανάγκη και τα νιώθω να με κοιτάνε διαπεραστικά, με καθαρότητα και έγνοια. Σηκώνομαι από τη θέση μου όρθιος και χειροκροτώ ένα συγκρότημα, που δεν του λείπει απολύτως τίποτα και που νιώθω τυχερός να τους βιώνω τώρα, στο χωροχρονικό σημείο, που συμβαίνει η Τέχνη τους. Δεν υπάρχουν ηττημένοι στον πόλεμο αυτό.

Παρατεταμένο standing ovation.

9/10

ΥΓ: την επόμενη φορά, στείλτε μας οριστικά στο «μέτωπο» ή και στην κόλαση με μια αφήγηση από την Έβελιν Ασσουάντ. Θα με θυμηθείτε.