Αισθάνομαι τυχερός που στη ζωή μου είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ την Κούβα του Κάστρο, όπως συνηθίζεται να λέγεται. Ιδιαίτερα όταν ακούς από παντού να λένε “δείτε την Κούβα όσο προλαβαίνετε, σε 2-3 χρόνια ίσως να έχει αλλάξει εντελώς”. Όντως αυτή η γη είναι ποτισμένη…

Πριν από λίγο γύρισα από τοπικό super market. Στα ράφια είδα μερικά δροσιστικά νεκταρίνια συσκευασμένα. Πλησιάζω και διακρίνω στην ετικέτα να αναγράφεται «νεκταρίνια Αργεντινής». Και μου ’ρθε να χτυπήσω το κεφάλι μου στο ράφι. Όχι, δεν περιμένω πια καμία βαθυστόχαστη ανάλυση διεθνών οικονομικών οίκων για…

Σχεδόν κάθε φορά που φεύγω από την Κέρκυρα κι επισκέπτομαι άλλες ελληνικές πόλεις, επιστρέφω με θυμό, μελαγχολία και διερωτήσεις. Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα στο Ναύπλιο, ναι, στην πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδος με κυβερνήτη τον δικό μας, τον Κερκυραίο, Ιωάννη Καποδίστρια, να δεσπόζει ως παρουσία…

Σοκ έχει προκαλέσει στο πανελλήνιο η είδηση ότι ενώ η Αχαΐα καιγόταν από τα πύρινα μέτωπα, λίγα μέτρα πιο πέρα, στην Αγία Μαρίνα, το χωριό όλο χόρευε και γλεντούσε την ώρα που στο φόντο η πυρκαγιά έσπερνε την καταστροφή. Χαμός έγινε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης…

Τις προάλλες διάβαζα για ανθρώπους παράσιτα. Είδα να στήνονται μονάδες αιμοδοσίας μόνο για Έλληνες που θα προσέφεραν το αγνό, καθαρό ελληνικό τους αίμα. Άκουσα για γιαγιάδες που φωνάζουν τα παιδιά με τις μαύρες μπλούζες να καθαρίσουν τη γειτονιά τους από τα μαύρα υπάνθρωπα σκουπίδια. Το…

Όταν η κρίση έκανε την εμφάνισή της στη χώρα μας, πολλές έννοιες που είχαν καταχωνιαστεί στο παρελθόν ελέω μοντέρνου καπιταλιστικού τρόπου ζωής βγήκαν στο φως ξανά. Αν και σκονισμένες, δεν έχασαν ποτέ την αίγλη της αλήθειας και της αυθεντικότητας που έκρυβαν. Αλληλεγγύη, προσφορά, κατάργηση του…

Από μικρός θυμάμαι τη φοβερή θέα ενός σκύλου ντόπερμαν. Με το που πλησίαζα την ιδιοκτησία κάποιου, βλέποντας το τετράποδο με τα δολοφονικά ένστικτα να ουρλιάζει, μου προκαλούσε φόβο και δέος μαζί. Επίσης, τις περισσότερες φορές τα ντόπερμαν ανήκαν σε κάτι τύπους που σήμερα ορίζονται ως…

“Είναι στιγμές που μας πνίγει η οργή, που όλοι εμείς ξυπνάμε το πρωί με ένα βάρος. Είμαστε τα παιδιά της άπληστης γενιάς και σαν το μήλο το χάρτινο οι ελπίδες μας, στα χέρια των ανθρώπων που σκότωσαν την Τέχνη, στα χέρια των ανθρώπων που κατέστρεψαν…

Τις προάλλες, με αφορμή μια συνέντευξη του παλιού, αγαπημένου ηθοποιού, Γιάννη Βογιατζή, στην κρατική τηλεόραση, αναδύθηκαν ορισμένες σκέψεις για την ουσιαστική κρίση που περνά ο τόπος μας, που δεν είναι άλλη από την πνευματική. Παρακολουθείς αυτούς τους ανθρώπους που συμβολίζουν μιαν άλλη εποχή της Ελλάδος…