Τελευταία εμφανίζονται όλο κι εντονότερα αφορμές, για να συνδυάζονται διάφορες μορφές τέχνης αναμεταξύ τους. Ακούς έναν δίσκο και τον φαντάζεσαι ανά στιγμές σε κάποια ταινία ή ως πηγή έμπνευσης για ένα μυθιστόρημα. Ο νέος δίσκος από το «Παιδί Τραύμα» με το πληγωμένο καλλιτεχνικό όνομα και την άλλοτε ινκόγκνιτο περσόνα του κάνει ακριβώς αυτό. Στη «Δεύτερη Ζωή» όλα περνούν ως ηχητικές σκηνές μπροστά από τον ακροατή και μετά από αρκετές ακροάσεις τείνω να συμπεράνω πως αυτός ο δίσκος θα ήταν ιδανικός για τον Λάνθιμο και για σκηνές τίγκα στην κινηματογραφική χορογραφία.

Εξάλλου ήδη από τις προηγούμενες δουλειές του ο Τάσος Καρτέρης, συνειδητά ή ασυνείδητα, έχει δείξει την αγάπη του για τον Κυνόδοντα, π.χ. στα βιντεοκλίπ από το «Ροκ Σταρ» ή κυρίως στο «Απόψε φυλάω τον εαυτό μου για ’σένα» βλέπουμε όχι μόνο παρόμοιους κόκκους στο φιλμ αλλά πάνω απ’ όλα την ίδια ηθοποιό-μάνα (Μισέλ Βάλεϊ), όπως στο εξώφυλλο από τον προηγούμενο δίσκο, «Μέινστριμ», απεικονίζεται μια σχεδόν ίδια, μικροαστική και κυνοδοντική (sic) οικογένεια, ενώ θεωρώ ότι τυχαίος δεν είναι ούτε ο στίχος που λέει «δείχνεις με χαρά τους λευκούς κυνόδοντές σου», έστω κι αν υπηρετούν το τραγούδι «Δράκουλας».

Όπως και να ’χει, είτε με τις παραπομπές, είτε με τις ρίμες αλλά κυρίως με τη μουσική, η «Δεύτερη Ζωή», δεν σε αφήνει για ούτε μισό καρέ σε χλωρό κλαρί δημιουργικής απόλαυσης.  Σε 9 τραγούδια-σεκάνς, το «Παιδί Τραύμα» συνοψίζει όσο ποτέ όλες του τις δισκογραφικές εκδοχές κι εποχές, συνδυάζοντας ατμοσφαιρικότητα, πιασάρικα, ψυχαναλυτικά ρεφρέν αλλά και χορό, που σε σημεία θυμίζει κοπάνημα σε πίστα με ήχους από Daft Punk, για να συνεννοηθούμε. Τούτη την ώρα δεν υπάρχει άλλος καλλιτέχνης τέτοιος στη νεοελληνική -ας την πούμε έτσι- σκεπτόμενη μουσική σκηνή. Κυρίως δεν συναντάς πουθενά τον επιτυχημένο κι όχι cringe αυτοσαρκασμό του, τη σχεδόν ψυχοθεραπευτική του ομολογία για επανεκκίνηση στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τους ανθρώπους και τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, την απόφαση για μια «Δεύτερη Ζωή», βάζοντας φωτιά στις προηγούμενές μας αποτυχημένες συνταγές περί ευτυχίας και τα τοιαύτα. Σε αυτό το οπτικοακουστικό κρεσέντο αποθεώνεται ως κύρια ηρωίδα η ανάγκη μας για ανθρώπινη επικοινωνία, έλξη, συντροφικότητα και πάνω απ’ όλα για αληθινή έγνοια, θυμίζοντας τα όσα προκάλεσε στην ανθρωπότητα το βιβλίο και η τηλεοπτική σειρά «Normal People».

Η μεγάλη μαγκιά σ’ όλα αυτά είναι ότι το «Παιδί Τραύμα», παρότι με αίματα ψυχοσωματικά επάνω του, αποφεύγει επιδεικτικά να πέσει στην παγίδα της «καψούρας» και του μελό, ενώ στο πιο uplifting και ολόσωστα τονισμένο ελληνικό τραγούδι για το 2025, «Τα Μάγουλά Σου», εισέπραξα ολίγη αύρα από «Stranger Things», ακούγοντας (ή βλέποντας) να αναβοσβήνουν (!) τα μάγουλα από την alienated πρωταγωνίστρια στους στίχους του. Φυσικά δεν μπορεί να αγνοηθεί η τοτέμ συμμετοχή τής Δήμητρας Γαλάνη στο «Ένα Μέρος Για Μένα», που επιβεβαιώνει ότι βοηθάει νέους καλλιτέχνες και δεν βαριέται να σηκωθεί από τη βιογραφική πολυθρόνα της, όπως έκανε άλλωστε κι άλλες φορές, π.χ. με τον Κωνσταντίνο Βήτα στο «Η μέρα εκείνη δε θ’ αργήσει». Το έργο δεν θα μπορούσε να μην έχει και το δικό του plot twist, αφού προμελετημένα αφήνεται για τελευταίο κομμάτι, εκείνο, που θα μπορούσε να είναι άνετα το πρώτο κι εναρκτήριο στον δίσκο, δηλαδή το «Πρωινό», που έχει μέσα τον πιο David Lynch στίχο στη σύγχρονη ελληνική δισκογραφία, που περιγράφει γλαφυρά πως «στου μυαλού μου την κόλαση μπήκες κι έφαγες πρωινό»! Για να μην πιάσουμε και την ατάκα ότι «τα παιδιά μας γεράσανε, κι εμείς είμαστε πια μικροί», αντικρίζοντας μια μελαγχολική ανάλυση χωροχρόνου, που κλείνει το μάτι μέχρι και στον Μπέντζαμιν Μπάτον.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η «Δεύτερη Ζωή» πρέπει επειγόντως να φτάσει στα αυτιά τής Έμα Στόουν. Είναι βέβαιο ότι εξαιτίας της εξοικείωσής της με το νεοελληνικό λανθιμικό τοπίο, θα πιάσει τα υπονοούμενα κι ας μην καταλάβει γρι από στίχους, παρά μόνο μερικές σκόρπιες λέξεις ελληνικές. Να της δείξουν ότι φυσιογνωμικά μοιάζει και στην κοπέλα από το εξώφυλλο του δίσκου και πως όλο αυτό θα της θυμίσει τη «δεύτερη ζωή» της στο «Poor Things», γύρω από το πως τα στερεότυπα, που καθήλωναν τις ανθρώπινες σχέσεις, δεν υπάρχουν μεταξύ μας άλλο πια. Να της εξηγήσουν ότι αυτός είναι ο καλύτερος ελληνικός δίσκος για το 2025.

Και να το πει στον Λάνθιμο.