Τις προάλλες κοντοστάθηκα έξω από ένα νεκροταφείο. Μου ‘κανε εντύπωση γιατί είχε μαζευτεί κόσμος πολύς, άντρες κυρίως, που είχανε σχεδόν όλοι τους μουστάκια σέρτικα, επιβλητικά, πλάι σε δόντια χρυσαφένια. Και σε κοιτούσαν με βλέμματα περίεργα, θολά, λες και το ένα τους το μάτι ήτανε κανονικό…

Πάλι νύχτωσε απότομα. Το καταλαβαίνεις από τον κρότο που κάνει η σιδερένια πόρτα καθώς κλείνει, και που κάθε φορά θυμίζει τον ήχο καμπάνας, μια Κυριακή, λίγο πριν κάποια κηδεία. Το καταλαβαίνεις από τον αντίλαλο που εξαπλώνεται και τελικά χάνεται στον τεράστιο, ατέλειωτο διάδρομο. Εκεί που…

Τελευταία, ένα περίεργο πράγμα, πιάνω τον εαυτό μου να δακρύζει με το παραμικρό. Δεν ξέρω ειλικρινά πώς να το εξηγήσω. Θυμάμαι, μέχρι πριν από λίγο καιρό ήταν μετρημένες στα δάχτυλα οι φορές που μ’ έπαιρναν τα ζουμιά, ειδικά μετά τη δικαιολογημένα εύθραυστη κι ανεπιτήδευτη παιδική…

Τελικά μήπως η κρίση που ζούμε είναι μια ψευδαίσθηση; Μήπως είναι ένα πρόγραμμα υπολογιστή, ένα λογισμικό, κάτι σαν το Matrix, μέσα στο οποίο μπήκαμε από τη στιγμή που διαλέξαμε να πάρουμε το χάπι του μνημονίου; Κάτσε, γιατί τώρα που το σκέφτομαι, όλες αυτές οι ορδές…

Δεν είναι λίγες οι φορές που ξυπνάς εντελώς απρογραμμάτιστα, μέσα στα άγρια χαράματα, την ώρα που η νύχτα ακόμα επιβάλλεται στο χώρο. Ναι, τότε που το φως θυμίζει κομμάτι από μάρμαρο που ξέπεσε από τον ουρανό, τότε που η δροσιά στον αέρα είναι διαυγής, γεμάτη…

Όπου γης και πατρίς. Έτσι έλεγαν οι παλαιότεροι προσπαθώντας να μπολιάσουν σε αυτή τη φράση την ανάγκη τους για αισιοδοξία. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούσαν την παραπάνω ατάκα όταν ήθελαν να απαλύνουν την αίσθηση της ξενιτιάς τους, βαφτίζοντας πατρίδα ακόμα και το πιο απομακρυσμένο μέρος πάνω στον πλανήτη,…

Προχτές, καθώς έξω λυσσομανούσε ο αέρας και τα παραθυρόφυλλα χτυπάγανε αλαφιασμένα το ντουβάρι, απόκαμα κι αποκοιμήθηκα. Κι ενώ ο νους τρεμόπαιζε ανάμεσα στ΄ αληθινό και το ψεύτικο, είδα όνειρο. Όνειρο βαρύ, από εκείνα που ορκίζεσαι ότι δεν είναι όνειρα, ότι τα ζεις, τα αναπνέεις, τα ψηλαφίζεις.…

Σήμερα ψηφίζεται από την ελληνική Βουλή ο πρώτος πλεονασματικός προϋπολογισμός της μεταπολίτευσης, έμαθα. Από τη χαρά μου, είπα να βγάλω το γυναικάκι μου στα μπουζούκια, να ξεχάσουμε την κρίση για απόψε, να σπάσουμε κι εμείς ένα πιάτο κι ας ερεθιστεί, ρε παιδί μου, το δημόσιο…

Αν μέχρι χθες λέγαμε ότι οι περισσότεροι νόμοι που ψηφίζονται στη Βουλή είναι γραμμένοι “στο πόδι”, ετούτο εδώ το έκτρωμα που ονομάστηκε “Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής” φτιάχτηκε για να σου κοπούν τα πόδια. 219 σελίδες αδυσώπητης επίθεσης σε κάθε είδους ατομικού και κοινωνικού δικαιώματος σε…