…είναι διαφορετικοί μετά την κρίση. Τα γέλια, οι χειρονομίες, τα βλέμματα, οι αγκαλιές, όλα αλλάξανε, λιγοστέψανε, κρυφτήκανε σε ένα θλιβερό καβούκι ανασφάλειας. Εκείνο το χαρακτηριστικό χτύπημα στην πλάτη που έδειχνε μια εξ αρχής ανάγκη να αισθανθείς τον άλλο, χάθηκε κι αυτό. Στη θέση του μπήκε…

Τελικά μήπως η κρίση που ζούμε είναι μια ψευδαίσθηση; Μήπως είναι ένα πρόγραμμα υπολογιστή, ένα λογισμικό, κάτι σαν το Matrix, μέσα στο οποίο μπήκαμε από τη στιγμή που διαλέξαμε να πάρουμε το χάπι του μνημονίου; Κάτσε, γιατί τώρα που το σκέφτομαι, όλες αυτές οι ορδές…

Στη γειτονιά μου έχουν εδώ και καιρό πεθάνει οι καλημέρες. Όλα κανείς περίμενε να συμβούν, όχι όμως να κοπεί και η καλημέρα από το στόμα του Έλληνα. Και προσοχή, δεν μιλάμε για τη δήθεν καλημέρα, αυτήν δηλαδή που τη λες από υποχρέωση με κάτω τα…

Δεν είναι λίγες οι φορές που ξυπνάς εντελώς απρογραμμάτιστα, μέσα στα άγρια χαράματα, την ώρα που η νύχτα ακόμα επιβάλλεται στο χώρο. Ναι, τότε που το φως θυμίζει κομμάτι από μάρμαρο που ξέπεσε από τον ουρανό, τότε που η δροσιά στον αέρα είναι διαυγής, γεμάτη…

Όπου γης και πατρίς. Έτσι έλεγαν οι παλαιότεροι προσπαθώντας να μπολιάσουν σε αυτή τη φράση την ανάγκη τους για αισιοδοξία. Οι περισσότεροι χρησιμοποιούσαν την παραπάνω ατάκα όταν ήθελαν να απαλύνουν την αίσθηση της ξενιτιάς τους, βαφτίζοντας πατρίδα ακόμα και το πιο απομακρυσμένο μέρος πάνω στον πλανήτη,…

Προχτές, καθώς έξω λυσσομανούσε ο αέρας και τα παραθυρόφυλλα χτυπάγανε αλαφιασμένα το ντουβάρι, απόκαμα κι αποκοιμήθηκα. Κι ενώ ο νους τρεμόπαιζε ανάμεσα στ΄ αληθινό και το ψεύτικο, είδα όνειρο. Όνειρο βαρύ, από εκείνα που ορκίζεσαι ότι δεν είναι όνειρα, ότι τα ζεις, τα αναπνέεις, τα ψηλαφίζεις.…

Με μια βαλίτσα κι ένα χιλιάρικο στην τσέπη. Έτσι θυμάμαι τη μάνα μου να λέει για το νέο της ξεκίνημα, όταν πριν από περίπου τριάντα χρόνια αποφάσισε να γυρίσει στον τόπο καταγωγής της και να γίνει αγρότισσα. Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να ξεχάσω τα εγκαταλελειμμένα χωράφια…

Αν μέχρι χθες λέγαμε ότι οι περισσότεροι νόμοι που ψηφίζονται στη Βουλή είναι γραμμένοι “στο πόδι”, ετούτο εδώ το έκτρωμα που ονομάστηκε “Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής” φτιάχτηκε για να σου κοπούν τα πόδια. 219 σελίδες αδυσώπητης επίθεσης σε κάθε είδους ατομικού και κοινωνικού δικαιώματος σε…

Πριν κάποια χρόνια η ένωση των λαών της Ευρώπης περνούσε μέσα από κριτήρια κατά βάση οικονομικά. Κατάργηση των συνόρων στις συναλλαγές, παύση των δασμών στην εισαγωγή προϊόντων, ελευθερία μετακίνησης κεφαλαίων και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Μετέπειτα, το “κοινό όραμα” έγινε ένα ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, με κατάργηση των…

Με την ευκαιρία της επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940, έρχονται στο νου μου πάντα τα μεγάλα εθνικά ερωτήματα που ακόμα και σήμερα ψάχνουν απαντήσεις. Είπε τελικά το ΟΧΙ ο Μεταξάς στους Ιταλούς; Και το ΟΧΙ αυτό πώς το εννοούσε; Μήπως το ΟΧΙ συμβόλιζε την αντίσταση…